گلبانگ
شهر شلوغ است
و چه سر در گمم اینجا
عابر این ڪوڇۀ باریک
و سراپا غمم اینجا
آن پسرک را بنگر
خانه به دوش است
دخترک از وحشت و آزار
چو موش است
این چه سرایی ست
كه بن یاد ندارد
سازش در روز
و شب شاد ندارد
خانۀ خوشرنگ مرا
خاک نشسته
جامۀ خاکستر و خون
بر تن خسته
هموطنانیم
و چه بیگانه ز خویشیم
هیچ نداریم
و به اندیشۀ کیشیم
شب به سپهرش نگری
نور نبینی
روز به جای نفس
انباشته کینی
درد دلم را بنویسم
كه بخوانی
گر كه تو هم
بغض غریبانه بدانی
ناڷۀ آهسته
به از ترس و خموشی
آمده آن دم
كه به آزادی ایران بخروشی
