نوروز

 

تا به درگاه سعادت همه را چند قدم فاصله نیست

 

عاشقی ناجی خشکی رگ تشنه

 

و درمان تب هر بدنی ست

 

بغض خود لحظهٔ پرواز پرستو شکنید

 

تن خود خانه تکانی بکنید

 

جامهٔ کهنه و پر وصلهٔ دل

 

بر سر آتش فکنید

 

گوشه‌ای تکیه زده

 

جسم و روان تازه کنید

 

مهر سرشار کنید

 

سفرهٔ سین و سپند

 

مزه و می پهن کنید

 

مست گردید

 

و غزل خوان طرف دشت و چمنزار پر از گل بروید

 

قفل و دروازه و در باز شده

 

بی‌ شک و پروا بدوید

 

چشم‌ها بسته

 

و هر روز دمی ساده شوید

 

پند زرتشت، همان شعر قدیمی‌

 

ز لب ساغر و ساقی شنوید

 

که از امروز همه شهر توانمند

 

همانند خداست

 

نیکی‌ گفته و کردار

 

و اندیشه روان در دل ماست

 

چه کسی‌ فکر کند

 

عاقبت عاشق و معشوق جداست

 

و کجا زشتی پنهان و دروغ

 

دشمنی و خشکی و کشتار رواست

 

تو بیا جان دلم

 

شیوهٔ خود مهر به ما کن

 

که شفا بخش و دواست

 

که دلارام و خوش آهنگ شود باد بهاری

 

و برد با وزشش

 

هر چه بلاست