علیرضا دلیلی‌ در سفر اخیرش به ایران دگرگون آشفتگی‌های موجود در جامعه میگردد. او خوشبختی‌ را کمرنگ، صفا و صمیمیت را پنهان و شادی و دلخوشی را غیر قابل جستجو میابد.

دیگر در مصاحبت‌ها رنگی‌ از یکدلی و پاکی‌ و یکرنگی نیست. او غمی را در جامعه مشاهده می‌کند که در اعماق وجود همگان ریشه دوانده و مانع از خوشبختی‌ آنان است. او شعر ایران را در ایران میسراید. صبوری مادران ایران را به عمق دریای خزر و دوری پدران ایران از فرزندانشان را به کوه غمی تشبیه می‌کند که مانند البرز قد برافراشته است.

 

 

ایران 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اینجا غم دنیا به دلش ریشه دوانده

 

 

 

در خاک و غبارش به جز افسوس نمانده

 

نامش بدهند کشور خورشید و ولی‌ باز

 

جادوگر زشتی به دلش برف نشانده

 

در دیدهٔ مردم نگری بهت غریبی ست

 

هر چهره پریشان و دگرگون فریبی ست

 

از قصهٔ ایشان بچکد خون فراوان

 

در خاطره‌ها آه پر از درد و عجیبی‌ ست

 

مادر بکشد ضجهٔ بسیار در اعماق صبوری

 

چون کوه غمی گشته پدر از تب دوری

 

ایام می و خنده و شادی شبحی گشت

 

در دشت دلیران نتوان یافت غروری

 

ای میهن من قطرهٔ اشکم به کویرت

 

هر بوسهٔ عشقم به تن خسته و پیرت

 

با هر تپش قلب شد اجزای وجودم

 

از عمق خزر تا نوک البرز اسیرت