افتاد بر از شاخهٔ من، وه چه بری، شد همه کس شاد

سرمای زمستان زد و اما تن من گرم شد از داخل و سوزاند

پس بال نزد بلبل و در چلهٔ سرما تن من لانهٔ خود خواند

او ماند و نخستین دم عاشق شدنم بود همان دم

دانستم از آن روز که بی‌ عشق پرنده دگر آزرده و زردم

پر میوه و پر شاخه و آراسته گشتم که مرا دوست بدارد

هر جوجهٔ خود را به سر شاخه‌ای از عاشق دلباختهٔ خود بسپارد

بگذشت زمانی‌ و بچرخید زمین و سحری مرغ به گوشم بسرایید:

ای عاشق من مهر تو خونم به دل آشفت و تنم را بنوانید

معشوق شدم زآن پس و از عشق نفس‌های پیاپی بکشیدم

من تازه شدم، میوهٔ نو دادم و دریاچهٔ هامون بچشیدم

امروز من عشقم، خود عشقم، و به آزادی بی‌ مرز اسیرم

سرچشمهٔ پاکی و خوشی‌، سایهٔ آسایش پروانه و شیرم

نوانیدن: لرزاندن و به جنبش در آوردن

هامون: در اساطیر ایرانیان از ارجمندترین آبهای روی زمین است وفره زرتشت در این دریاچه باعث زاده شدن "سوشیانت" می‌‌گردد.